Τί είναι αλήθεια;

O Πιλάτος ρώτησε τί είναι αλήθεια το Χριστό,και εκείνος σώπασε.Δεν είχε απάντηση;Είναι δυνατόν ένας Χριστός να μην έχει απάντηση σε μια τόσο καίρια ερώτηση;O Χριστός ήταν πάντα ετοιμόλογος και σαφής,ο ίδιος ήταν η απάντηση με τη παρουσία του,κάτι που δε μπορούσε ο Πιλάτος να αντιληφθεί,καθώς πολλοί στην εποχή μας.Ο Πιλάτος,είχε ενώπιόν του την αλήθεια,είχε την αλήθεια ως πρόσωπο μπροστά του.Ήθελε να μάθει για την αλήθεια ο Πιλάτος,ο οποίος αγνοούσε την ύπαρξή της,επειδή ήταν άνθρωπος κοσμικός.Ήταν άνθρωπος του κόσμου τούτου,τυφλωμένος από τα πάθη του,δε μπορούσε να δει και να αντικρίσει την αλήθεια που αποκαλυπτόταν μπροστά του.Όταν ο άνθρωπος είναι ειδωλολάτρης,δηλαδή λατρεύει το κόσμο,επιθυμεί τα του κόσμου,δε μπορεί να δει,ούτε να βιώσει την αλήθεια,σεβάστηκαν και λάτρευσαν τη κτίση παρά τον κτίσαντα οι άνθρωποι μας λέει ο απόστολος Παύλος.Τότε χρησιμοποιεί το ακαταμάχητο όπλο του όπως λέμε,τη λογική ως απόλυτα αλάθητη πυξίδα,τη δική του πεπερασμένη και εμπαθή λογική.Αναζητεί την αλήθεια αλλά ποτέ δε τη φτάνει,επειδή δε τη δέχεται,αναγορεύει τον εαυτό του ως θεό,λατρεύει το είδωλό του στη θέση του αληθινού Θεού,παγιδεύεται σε μια αέναη πορεία λαθών επειδή δεν έχει την ορθή αντίληψη της πραγματικότητας.Ψηλαφεί ο αλαζόνας είδωλα με τη ψευδαίσθηση ως αληθινά.Αυτός είναι ο σύγχρονος άνθρωπος,ένας ειδωλολάτρης,κυρίως ο δυτικός άνθρωπος,είναι ένας σύγχρονος ειδωλολάτρης.Αμείλικτος εχθρός του Λόγου και του αποστείλαντα αυτού Πατέρα,κι αυτόν έναν άσημο,φτωχό,ταπεινό,καταφρονημένο που έφτασε ως το σταυρικό θάνατο.Αλήθεια εστί αίσθηση κατά Θεό μας λέει ένας φωτισμένος ορθόδοξος πατέρας της Εκκλησίας ο Ιουστίνος Πόποβιτς.

Saez

Toi tu dis que t’es bien sans moi

 Tu dois être au jardin, ou peut-être à la mer
A lancer tes pensées comme on lance des pierres
Tu m’as jeté au vent, jeté au vent amer
amer tu m’as laissé
ouais t’as fui ma lumière

Toi tu dis que t’es bien sans moi
Et qu’au fond de mes bras il y fait trop froid
Toi tu dis que t’es bien, que t’es bien, que t’es bien sans moi
Et moi y’a quelque chose qui fait que j’entends pas

Toi tu dis que t’es bien sans moi
Et qu’au fond de mes bras il y fait trop froid
Toi tu dis que t’es bien sans moi
Et moi y’a quelque chose qui fait que j’y crois pas

Toi tu dis que t’es bien sans moi

Et qu’au fond de mes bras il y fait trop froid
Toi tu dis que t’es bien, que t’es bien, que t’es bien sans moi
Et moi y’a quelque chose qui fait que j’entend pas

Αθεϊα και κοινωνικό κράτος

(Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβεν
Και τας νόσους ημών εβάστασεν.»
(Ησαίας 54, 3)

Από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος μέχρι σήμερα διεξάγεται ένας αδυσώπητος αγώνας, ανάμεσα στην ανιδιοτελή αγάπη του Θεού και στην ιδιοτέλεια του μαμωνά, του θεού του χρήματος, ανάμεσα, όπως θα λέγαμε σήμερα στη δωρεάν Παιδεία και Υγεία, και στη μετατροπή τους σε εμπόρευμα.
Γιατί βγήκαν οι προύχοντες στα σύνορα της αρχαίας Δεκαπόλεως και απαγόρευσαν την είσοδό του Ιησού, στην περιοχή τους. Μήπως βγήκε ο λαός με τους αρρώστους του, γιατί δεν ήθελαν να θεραπεύσει τα παιδιά του; Και τότε γιατί τον ακολουθούσε πλήθος κόσμου όπου πήγαινε, ώστε αναγκαζόταν να ανεβαίνει σε πλοία για να διδάξει τον κόσμο; Σε κάποιο σπίτι ξήλωσαν τη στέγη για να φτάσει ο ασθενής μπροστά στον Κύριο! Οι θεραπείες του Ιησού στον κόσμο είναι η αιτία της εχθρότητας εναντίον Του.
Μήπως η εχθρότητα κατά του Σωκράτη ήταν επειδή ο Σωκράτης δίδασκε ότι ο κόσμος ήταν από νερό ή από αέρα ή από φωτιά; Ο Σωκράτης διώχθηκε γιατί δίδασκε ότι είναι προτιμότερο να σ΄ αδικήσουν, παρά να αδικήσεις.
Γιατί οι προύχοντες δεν ήθελαν την δωρεάν υγεία και τη δωρεάν παιδεία; Αθεϊα και κοινωνικό κράτος δε γίνεται. Οι φτωχοί έχουν στήριγμά τους το Θεό και τις αρετές του Θεού. Έχουν με το μέρος τους τη δικαιοσύνη, την ειρήνη, την πίστη στο Θεό. Σ’ Αυτόν στηρίζουν όλες τις ελπίδες τους. Η αθεϊα , είτε ως άρνηση της υπάρξεως του Θεού είτε ως καπηλεία της Πίστης, δεν είναι με το μέρος των φτωχών.
Παραθέτω δύο παραδείγματα για την αντίληψη των ανθρώπων του λαού για την αθεϊα. Κάποιος, μιλώντας για την αδερφή του, είπε: « Δεν πάτησε ποτέ να ιδή τη μάνα της. Ούτε στην εκκλησία πήγαινε ποτέ. Αλλά αυτό δεν με εκπλήττει. Αυτή δεν αγαπάει τη μάνα της και θ΄ αγαπάει την Παναγία;
Μια φορά μου μιλούσε κάποιος γνωστός μου για τους φτωχούς ανθρώπους στο χωριό, που δεν είχαν ανώτερη μόρφωση, αλλά είχαν πίστη στο Θεό. « ένας αδερφός μου στον εμφύλιο, ήταν στρατιώτης» είπε, «κι ο άλλος, αντάρτης. Όταν ο αντάρτης ερχόταν κρυφά τη νύχτα να δει τη μάνα , η μάνα του έλεγε , αυτοί , γιε μου Σ.. , δεν αγαπούν το Χριστό, θ΄ αγαπήσουν εμάς;».
Το κοινωνικό κράτος φροντίζει για την παιδεία, για την υγεία για την εργασία , για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του λαού. Η αιτία που διώχθηκαν οι Προφήτες, οι Απόστολοι του Χριστού κι ο Ίδιος ο Χριστός φαίνεται από την απάντηση που έδωσε ο Κύριος στον Ιωάννη τον Πρόδρομο: Παραθέτω τη σχετική περικοπή από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου:
“Ο δε Ιωάννης ακούσας εν τω δεσμωτηρίω τα έργα του Χριστού, πέμψας δύο των μαθητών αυτού είπεν αυτώ. Συ ει ο ερχόμενος ή έτερον πρσδοκώμεν; Και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτοίς: «πορευθέντες απαγγείλατε Ιωάννη α ακούετε και βλέπετε. Τυφλοί αναβλέπουσι και χωλοί περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται και κωφοί ακούουσι, νεκροί εγείρονται και πτωχοί ευαγγελίζονται. Και μακάριος εστιν ος εάν μη σκανδαλισθή εν εμοί.”.
Είναι χαρακτηριστικά επίσης του λόγια του Ιησού προς τους ίδιους τους διώκτες Του: ” Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η αποκτένουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν. ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής και ουκ ηθελήσατε Ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος.

ΠΗΓΗ-http://moschoblog.blogspot.gr/

 

Μάρθα ενός μόνου έχεις χρεία

Christ_And_Samaritan_Woman_Henryk_Siemiradzki

Τι να το κάνω αν πηγαίνω στην Εκκλησία αδιάφορος,αν δεν είμαι συνειδητοποιημένος για αυτά που θα ακούσω.Σε τι θα με ωφελήσουν τα λόγια αν δεν αλλάξω πορεία ζωής ακούγοντας το ΄νυμφώνα σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένον..΄,αν το ένδυμα μου δε ταιριάζει ανάλογα της γιορτής που υπόσχεται ο Χριστός?Δε πάμε για να ακούσουμε απλά το τροπάριο της Κασσιανής και τίποτε άλλο πέραν απ΄αυτό επειδή είναι πανέμορφο.Υπάρχουν πολλά σημαντικά να γνωρίσουμε,και μετά καθώς θα φεύγουμε για το σπίτι να έχουμε κερδίσει κάτι από αυτή τη μέθεξη.Ασχολούμαστε με τόσα και τόσα ανούσια και όχι με το νόημα της Μεγάλης Εβδομάδας.Προετοιμασία είναι,κίνηση της καρδιάς προς την ουσία της ύπαρξης μας,τον Χριστό,ακολουθούμε τα ίχνη του και μιμούμαστε το πάθος του.Δεν είχε ο ίδιος την ανάγκη να οδηγηθεί στο σταυρό,ένας Θεός τέλειος δεν έχει ανάγκη από τίποτα,θυσία έγινε,θυσία έδειξε,παράδειγμα στο καθένα έδειξε.Βλέπει την αθλιότητά μας,τα πάθη μας,την αγωνία μας,και θέλει να μας απαλλάξει απ΄όλα αυτά,θέλει πολύ να μας σώσει,και το έκανε.Μάρθα είπε,για πολλά τυρβάζεις,με πολλά άσχετα και εντελώς άχρηστα ασχολείσαι,ενώ έχεις ένα μόνο πράγμα που χρειάζεσαι.Και με αυτό το λόγο απευθύνθηκε στο καθένα.Πήγα σε ένα σπίτι συγγενικό,σκόνταφτα πάνω σε αντικείμενα,εδώ μια πολυθρόνα,εκεί ένα πανάκριβο σκρίνιο,παραπέρα μια τραπεζαρία,λίγο πιο κάτω ακόμη μια πολυθρόνα,δίπλα της ένα στερεοφωνικό,πάνω του ένα πανάκριβο μπιμπελό και όλοι οι τοίχοι γύρω καλυμμένοι με πίνακες.Παντού μπιμπελό,να ο πλουμιστός πορσελάνινος κόκκορας,να τα ποτήρια Βοημίας,να τα πορσελάνινα πιάτα!Όλοι οι πανάκριβοι Γερμανικοί οίκοι στο σαλόνι,αντικείμενα άψυχα γεμίζουν το χώρο και ένα τζάκι στη γωνία αχρείαστο.Ποτέ δεν το ανάβουν για να μην λερώσουν οι στάχτες και οι καπνοί τα αντικείμενα αξίας,της καρδιάς μας τις αξίες.Τι το θες το τζάκι μπιμπελό κορίτσι μου,γκρέμισέ το,τοποθέτησε αφού τόσο πολύ σε συγκινούν τα άψυχα αντικείμενα ακόμη ένα εμπόδιο για να σκοντάψουμε.Και σκόνταφτα,τι τα θέλεις τόσα πολλά,δε μπορώ να περάσω,θέλω οδηγό και πυξίδα για να μη χαθώ,για να μη χάσω το δρόμο προς τη κουζίνα.Αν δεν έχεις φως θα φάω τα μούτρα μου πάνω στο καναπέ,θα σακατευτώ πάνω στο λαμπατέρ,θα σου κάνω ζημιά και θα κλαις για το θησαυρό σου.Μάρθα μου,καλή μου Μάρθα,για όλα έχεις βρει τη λύση,για όλα μεριμνάς,να μου κάνεις το τραπέζι με πλούσια εδέσματα,αλλά εγώ ήλθα για άλλο πράγμα,δε με συγκινούν τα βαρύτιμα Guebels σου από το Γερμανικό οίκο,δε με ενθουσιάζουν οι βαριές μεταξένιες κουρτίνες σου με τα κρόσσια.Άκουσε κορίτσι μου τα λόγια Εκείνου που κραυγάζει,η μέριμνά σου να είναι ο Κύριος,αυτόν να φιλέψεις,αυτόν να αρωματίσεις σαν εκείνη τη γυναίκα που μύρωσε τα πόδια του μεγάλου καλεσμένου της,επειδή δεν έρχεται πάντα στο σπίτι σου,εσύ τον κάλεσες,και αυτός χαρούμενος ήλθε,όχι για τον εαυτό του,αλλά για σένα.

Ὁ Χριστιανισμὸς ἀντάμα μὲ τὸν Ἑλληνισμό, εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα στὴν γῆ. Είναι τὸ ἰῶτα καὶ ἡ κεραία τῶν ἀνθρώπων πάνω στὴ γῆ γιὰ ἐπιβίωση

Ὁ Χριστιανισμὸς ἀντάμα μὲ τὸν Ἑλληνισμό, εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα στὴν γῆ. Είναι τὸ ἰῶτα καὶ ἡ κεραία τῶν ἀνθρώπων πάνω στὴ γῆ γιὰ ἐπιβίωση
Τοῦ Ἱερομονάχου π. Γεωργίου Καυσοκαλυβίτου

Τὸ τελευταῖο Σύνταγμα τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ ὅλα τα προγενέστερα ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς Ἐπιδαύρου τὸ 1822, τὰ διακρίνει ἡ ἀκρίβεια. Ξεκινᾶ καὶ μάλιστα ὡς Προοίμιον, μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς Ἁγίας, Ὀμoουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, καὶ ἀκολουθοῦν τὰ ὑπόλοιπα ἄρθρα, στὴν βάση του νὰ ἐπέλθει κάποτε, Τὸ ἐλθέτω ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

Οἱ Ἕλληνες ἔχουν δύο νόμους. Τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καταχωρημένο στὰ Εὐαγγέλια καὶ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ στὸ Σύνταγμα. Αὐτὸ αὐτονόητα προκύπτει διότι ἡ Ἑλλάδα εἶναι Ὀρθόδοξος χώρα, εἶναι ἡ χώρα τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦν οἱ Ἕλληνες νὰ παραβαίνουν τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ ποὺ γράφτηκε διὰ τῶν Ἁγίων του, δὲν μποροῦν καὶ νὰ παραβαίνουν καὶ τὸ Σύνταγμα ποὺ γράφτηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν ἡρώων του καὶ μὲ τὴν γραφίδα τῶν φωτισμένων ἀνδρῶν τοῦ Ἔθνους. Βέβαια εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι «Τὸ Σύνταγμα» τοῦ Θεοῦ εἶναι δημοκρατικότερο ἀπ’ τὸ ὁποιοδήποτε Σύνταγμα τοῦ κόσμου, ἀφοῦ προσδίδει τὴν δυνατότητα νὰ…. τὸ τηρήσει Ὅστις Θέλει.
Ἂν ἔχουμε εἰλικρίνεια καὶ ἀξιοπρέπεια, θὰ πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι εἴμαστε ἔνοχοι καὶ παραβάτες ἢ νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι δὲν μᾶς ἀρέσει τὸ Σύνταγμα καὶ νὰ τὸ ἀλλάξουμε, ἢ σὲ τελικὴ ἀνάλυση νὰ ἀλλάξουμε χώρα.
Νὰ ἔχουμε τὴν εἰλικρίνεια νὰ λέμε ὅτι «δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες, δὲν θέλουμε τὸ Σύνταγμα».

Οἱ Ἕλληνες ἐπέλεξαν νὰ συνεχίσουν τὴν ἱστορία τους καὶ τὴν πορεία τους, μὲ Αὐτὸν ποὺ θὰ συμπλήρωνε τὸν νόμο τοῦ Μωυσῆ καὶ ὄχι θὰ τὸν κατέλυε. Ἐπέλεξαν τὴν ἀγάπη, τὸν Χριστό, καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ τοὺς ἐπιβληθεῖ ἀπὸ κανέναν. Ἐπέλεξαν τὸν Χριστὸ οἰκειοθελῶς, ποὺ σημαίνει ἐφαρμογὴ ἀπόλυτης δημοκρατίας. Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶναι νόμος ἀλλὰ δὲν μᾶς δέσμευσε ποτὲ νὰ ἐφαρμόζουμε τὸν νόμο τῆς ἀγάπης διὰ τῆς βίας. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἱστορικὴ στιγμὴ ταυτίστηκε ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ Ἐκεῖνον. Θὰ συμπορευόταν στὸ ἑξῆς ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἕλληνες γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει Χριστὸς χωρὶς Ἕλληνες καὶ Ἕλληνες χωρὶς Χριστό. Εἶναι δύο ἔννοιες ταυτόσημες. Θὰ περάσουν τρεῖς αἰῶνες ἀπ’ τὴν ἐμφάνισή Του, γιὰ νὰ ἔχουμε, τὸν Ἑλληνορθόδοξο Χριστιανικό, Βυζαντινὸ πολιτισμό.

Ἀρχίζει ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ μὲ πρῶτο σταθμὸ τὴν θαυμαστὴ νίκη τοῦ ἐπὶ τοῦ Μαξεντίου τὸ 312 μ.Χ. Μία νίκη ποὺ ἀκολούθησε ὅμως τὸ ὅραμα ἐν τούτω νίκα. Ὅμως τί σήμαινε αὐτὴ ἡ φράση; Ἀντιγράφω ἀπ’ τὸ ἐξαίρετο βιβλίο τοῦ Σ. Καργάκου σέλ. 44. ( Ἡ φράση ἐσήμαινε ὅτι μὲ ἔμβλημα τὸ οὐράνιο σημεῖο θὰ μπορεῖ νὰ νικήσει τὸν ἀντίπαλό του. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὁ Κωνσταντῖνος θεώρησε τὸ φωτεινὸ σημεῖο ὡς ἐπιφάνεια «φανέρωση» τοῦ Χριστιανικοῦ Θεοῦ, καὶ διέταξε νὰ χαραχθεῖ πάνω στὶς ἀσπίδες τῶν στρατιωτῶν τοῦ τὸ μονόγραμμα τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὸ «ἰῶτα» ὀλίγο αὐξημένο πρὸς τὰ πάνω. Ἀργότερα μετασχηματίστηκε σὲ Ρ «Χριστός»).Καὶ ἐδῶ λοιπὸν τὸ ἰῶτα.
Στὴν Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τὸ 325 μ.Χ. καὶ πάλι ἐπὶ Μ. Κωνσταντίνου ἐν ἰῶτα θὰ δείχνει τὴν ἀκρίβεια. Θὰ τὸ διατυπώσει ἕνας ἐπίσης Μέγας Ἅγιος ὁ Ἀθανάσιος μὲ τὸ ὁμοούσιον, καὶ ὄχι ὅπως ἤθελαν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀρείου ὁμο(ἰ)οὔσιον. Ἕνας ἑπόμενος σταθμὸς θὰ εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἀποικίας τῶν Ἑλλήνων Μεγαρέων τοῦ Βυζαντίου γιὰ νὰ στυλωθεῖ ἡ νέα Ρώμη, ἡ Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ θὰ ἐγκαινιασθεῖ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπ’ τὸν Μ. Κωνσταντῖνο ἕνας ναὸς ἀφιερωμένος στὴν Σοφία τοῦ Θεοῦ. Κάτι ἀνάλογο δὲν ἔγινε μὲ τὸν Παρθενώνα; Ποῦ ἦταν ἀφιερωμένος; Στὴν Θεὰ τῆς Σοφίας τὴν Ἀθηνᾶ, ποὺ ξεπήδησε μέσα ἀπ’ τὸ κεφάλι τοῦ Σοφοῦ πατέρα τῆς τοῦ Δία. Μόνον δυὸ πόλεις στὸν κόσμο διεκδίκησαν γιὰ λογαριασμὸ τοὺς τὴν Σοφία τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἀθήνα καὶ ἡ Κωνσταντινούπολη. Ἃς θυμηθοῦμε ὅμως καὶ τὴν γραφίδα τοῦ συγγραφέα τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους Κ. Παπαρηγόπουλου.( Τωόντι ὁ Παρθενὼν τοῦ Περικλέους οὐδὲν ἄλλο ἦτο παρὰ τὸ Ἐθνικόν της τοῦ Ὑψίστου Σοφίας Ἱερόν. Καὶ πάλιν, ὁ ναὸς τοῦ Ἰουστινιανοῦ οὐδὲν ἄλλο παρὰ ὁ Παρθενὼν τῆς Χριστιανικῆς πίστεως). Ἐποχὴ Περικλέους καὶ ὁ Παρθενὼν χτίζεται μὲ δυὸ ἀρχιτέκτονες. Ἰκτίνος καὶ Καλλικράτης. Ἐποχὴ Ἰουστινιανοὺ καὶ ἡ Ἁγία Σοφία σὲ σχέδια δυὸ ἀρχιτεκτόνων Ἀνθέμιου καὶ Ἰσιδώρου. Τὸ ἀρχαῖον Ἑλληνικὸ Βυζάντιο ὀνομάστηκε καὶ Γυναικοπόλις ἀπ’ τὴν σύζυγο τοῦ Βύζαντος Φιδαλεία, διότι προστατεύτηκε ἀπὸ αὐτήν σε περίοδο κινδύνου. Ἡ Κωνσταντινούπολη στὸ μέλλον θὰ προστατεύεται ἀπὸ μίαν ἄλλη Γυναίκα. Τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ Παναγία. Ἀπὸ τὸ 330 μ.Χ. ἡ Κωνσταντινούπολη γιὰ αἰῶνες θὰ εἶναι ἡ πρωτεύουσα ὅλου του σύγχρονου τότε πολιτισμένου κόσμου. Ἐκεῖ θὰ ἀναπτυχθοῦν τὰ γράμματα, οἱ τέχνες , οἱ ἐπιστῆμες καὶ θὰ τελειοποιηθεῖ τὸ ρωμαϊκὸ δίκαιο στὸ νέο Ἰουστινιάνειο δίκαιο.

Ἡ ἀνθρωπότητα οὐδέποτε ξαναγνώρισε τέτοιον πολιτισμό. Τὸ γιατί καταγράφεται στὶς λιγοστὲς γραμμὲς τοῦ διαπρεποῦς Γάλλου ἱστορικοῦ L. Brehier. (Τὸ Βυζαντινὸ κράτος εἶναι ἡ ὀργανικὴ ἀνάπτυξις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ ἔγινε Ἑλληνικὸν καὶ Χριστιανικὸν καὶ εὐρίσκομεν εἰς αὐτὸ ἡνωμένα τὰ τρία θεμελιώδη στοιχεῖα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Τὸν Ἑλληνισμόν, τὸ Ρωμαϊκὸν Δίκαιον καὶ τὸν Χριστιανισμόν). Τήρησαν τὴν ἀκρίβεια τῶν ἀνθρώπινων νόμων καὶ τοῦ ὑπέρτατου νόμου τῆς ἀγάπης. Γράφτηκε μία ἔνδοξη ἱστορία 1100 χρόνων περίπου. Αὐτὴ ἡ ἔνδοξη ἱστορία τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ σταμάτησε τὸ 1453 μ.Χ διότι παραβλέφθηκε ἕνα ἰῶτα καὶ μία κεραία, καὶ τὴν βασικὴ παράβλεψη θὰ τὴν ἀνακαλύψουμε λίγα χρόνια πρὶν τὴν ἅλωση, στὴν σύνοδο τῆς Φεράρας-Φλωρεντίας τὸ 1439 μ.Χ.

Ὅποτε μάλιστα παραβλέφθηκε στὴ διάρκεια τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας τὸ ἓν ἰῶτα ἡ τιμωρία ὑπῆρξε ἄμεση.
Ἔκτοτε ἡ ἀνθρωπότητα πορεύτηκε χωρισμένη στὰ δύο. Χώρισαν τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸν Χριστὸ σὲ δυὸ κομμάτια. Ἡ ἀνθρωπότητα δὲν μπόρεσε ἔκτοτε νὰ ὀρθοποδήσει ξανά.

Ἀρκετὲς φυσιογνωμίες καὶ μέσα ἀπὸ τὸν κλῆρο, διαδραμάτισαν σπουδαῖο ρόλο καὶ ἀγωνίστηκαν, προκειμένου νὰ μεταλαμπαδεύσουν αὐτὸν τὸν σπουδαῖο πολιτισμὸ στὴν Ρωσία καὶ στὴν Εὐρώπη. (Κύριλλος, Μεθόδιος, Βούλγαρης, Θεοτόκης κ.α). Ὅμως ἀπὸ τὸ 1453 μ.Χ δὲν μπόρεσε κανεὶς νὰ ἀγκαλιάσει Ἑλληνισμὸ καὶ Χριστὸ μαζί. Οἱ μὲν Ρωσία πῆρε τὸν Χριστό, ἡ δὲ Δύση τὸν Ἑλληνισμό. Κανεὶς δὲν ἀντέγραψε τὸ Βυζαντινὸ μοντέλο μὲ ἀκρίβεια, ὅπως μᾶς ζήτησε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Οἱ Ρωμηοὶ καὶ ἡ Ρωμιοσύνη ἔζησαν καὶ ζοῦνε μέσα στὴν ἀφάνεια καὶ μέσα στὶς στάχτες ποὺ προκάλεσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ του πολιτισμοῦ. ‘Όμως αὐτὲς οἱ στάχτες, ὅσο καὶ νὰ φαίνεται ἀδύνατο καὶ ἀπίθανο, συγκρατοῦν κάποιες σπίθες ἀναμμένες.

Στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα, γιὰ τὴν ἀκρίβεια στὰ 1776 γεννήθηκε μία σπάνια καὶ μεγάλη φυσιογνωμία ποὺ λέγεται Ἰωάννης Καποδίστριας. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ γεννήθηκε μέχρι καὶ τὸν θάνατό του, ἀγωνίστηκε μὲ δύναμη Θεοῦ νὰ ξαναμαζέψει ὅλο αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ καὶ νὰ τὸν ἐκφράσει μέσα ἀπὸ τὴν πανίσχυρη προσωπικότητα καὶ Ἁγιότητά του. Τὸ ὅραμά του ἦταν νὰ κάνει ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα Ὀρθόδοξη καὶ νὰ Ἀναστήσει τὸ Βυζάντιο. Στὴ Ρωσία ἔζησε ὡς Ἕλλην καὶ Χριστιανὸς καὶ τὴν ὑπηρέτησε στὸ ἀκέραιο, μέχρι νὰ ἀναλάβει ὡς Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος. Τὸ ἀκέραιόν του χαρακτῆρος τοῦ ἦταν μοναδικό. Ἔδωσε τὴν εὐκαιρία στὴν Ρωσικὴ Αὐτοκρατορία νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι τὸ Βυζάντιο δὲν εἶχε πεθάνει, ἀφοῦ ὁ Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν της δὲν ἄλλαξε οὔτε ἐν ἰῶτα, οὔτε μίαν κεραία. Παρέμεινε Χριστιανὸς παρέμεινε καὶ Ἕλλην. Δυστυχῶς οἱ Ρῶσοι τὸν ἀγάπησαν τόσο, ὅσο μόνον ἱκανοποιοῦσε τὰ συμφέροντά τους. Δὲν μπόρεσαν νὰ δοῦν πιὸ μακριά, ὅτι δηλαδὴ ὁ Καποδίστριας ἐκπροσωποῦσε τὸν Θεὸ ἐδῶ κάτω στὴ γῆ καὶ ὅτι ἦταν ὑποχρεωμένη ἡ Ρωσία μέσω τοῦ Καποδίστρια, νὰ Ἀναστήσει τὸ Βυζάντιο. Ὅταν ἡ Ἁγία Ρωσία δὲν ἀντιλήφθηκε τὸ μεγαλεῖο του μοναδικοῦ καὶ ἀνεπανάληπτου αὐτοῦ ἀνθρώπου, ἔφυγε ἐξόριστος στὴν Ἐλβετία. Μεγαλούργησε ὡς Χριστιανὸς διπλωμάτης γιὰ τὸ καλὸ ὅλης της Εὐρώπης. Εὐεργέτησε τὴν Εὐρώπη μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀντιλήφθηκαν καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι, τὸν ρόλο αὐτοῦ του σπουδαίου ἀνθρώπου ποὺ ὅλους τους εὐεργέτησε. Τὴν Γαλλία, τὴν Γερμανία, τοὺς πάντες.

Δὲν εἶναι προφανῶς τυχαῖο ὅτι χαρακτηρίστηκε ὁ Θεμελιωτὴς τῆς Εὐρωπαϊκῆς εἰρήνης τῶν 99 ἐτῶν, ἀπ’ τὸ συνέδριο τῆς Βιέννης τὸ 1815 μέχρι καὶ τὸν Ἃ’ παγκόσμιο πόλεμο τὸ 1914. Ἔφτιαξε τὸ σύνταγμα τῆς Ἐλβετίας καὶ ἕνωσε τὰ διάσπαρτα καντόνια, δείχνοντας σὲ αὐτὸ τὸ κομματιασμένο κράτος τὴν τεράστια εὐλογία τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε νὰ ἑνώνει ,νὰ σμίγει τὶς διαφορετικότητες τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Ἐλβετία ἦταν ἕνα ἐπίτευγμα μοναδικὸ στὴν ἱστορία, τοῦ χθές, τοῦ σήμερα, τοῦ αὔριο. Αὐτὸ ποὺ ἐπιτεύχθηκε ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια στὴν Ἐλβετία ἦταν κάτι ποὺ δὲν τὸ ἀντιλήφθηκε κανείς. Δὲν τοῦ ἐπετράπη νὰ φτιάξει τὸ Βυζάντιο, ἀλλὰ ἔφτιαξε Βυζάντιο τὴν Ἐλβετία, καὶ γράφτηκε τὸ σύνταγμα τῆς Ἐλβετίας μὲ τὴν ἀκρίβεια τοῦ ἰῶτα καὶ τῆς κεραίας.

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπίτευγμα τοῦ πρώτου μεταβυζαντινοῦ ἠγέτου Ι.Καποδίστρια. Εὐεργέτησε καὶ τὴ Ρωσία καὶ τὴν Εὐρώπη καὶ ὅλο τὸν κόσμο. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἦταν ἕνας πρόδρομος, ὅτι θὰ ξαναφτιαχθεῖ πάλι τὸ Βυζάντιο. Ὁ ἴδιος μάλιστα ὄχι μόνο δὲν τὸ ἀπέκρυψε, ἀλλὰ μᾶς ἄφησε καὶ ἔγγραφη παρακαταθήκη ὅταν ἀπαντᾶ στὸν Ἄγγλο Ὑφυπουργὸ τῶν ἀποικιῶν, ὅτι τὰ σύνορά της Ἑλλάδος ξεκινοῦν ἀπὸ ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἔχουν χαραχθεῖ μὲ τὸ αἷμα τῶν Ἑλλήνων. Ἐξάλλου καὶ τὸ ὄνομά του εἶναι (Ἰ)ὠάννης. Μᾶς γυρίζει πίσω σε ἕναν (Ἰ)ὠάννη Πρόδρομο ποὺ προετοίμασε τὸν δρόμο τοῦ Χριστοῦ στὴν γῆ. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας , τὸ πιστεύω, χωρὶς νὰ ἀμφισβητῶ στὸ ἐλάχιστο ὅτι ἦταν ὁ πρόδρομος μιᾶς νέας ἐποχῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸν Χριστιανισμό. Ἄλλωστε ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς ὑπῆρξαν ἄρρηκτα συνδεδεμένοι καὶ στὸ σύνταγμα τῆς Γ” Ἐθνοσυνελεύσεως τῆς Τροιζήνας, στὸ ὁποῖο καταχωρήθηκε καὶ ἡ ἐκλογὴ τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια. Καὶ στὸ σύνταγμα μάλιστα ἐκεῖνο, ὑπῆρχε τὸ προοίμιο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὑπῆρχε καὶ στὸ τελευταῖο του ἄρθρο ἡ περιγραφὴ τῆς ἐπισήμου σφραγίδος τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικρατείας, ἡ Θεὰ Ἀθηνᾶ.

Ἔπεσε καὶ ὁ «ἐκλεκτός» του Ἔθνους, ὅπως ὁ τελευταῖος Βυζαντινὸς Αὐτοκράτορας ἀπ’ τὴν «κερκόπορτα» τῆς διχόνοιας. Σύντομα, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀστόχησαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ μεγαλεῖο του Ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, θὰ τὸ ἀντιληφθοῦν δυστυχῶς μέσα ἀπὸ τὴν συμφορὰ ποὺ ἔρχεται. Θὰ ἔπρεπε ἄραγε νὰ φτάσει ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα στὴ συμφορὰ γιὰ νὰ κάνουμε τὸ αὐτονόητο; Δυστυχῶς, ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός του ἀνθρώπου εἶναι τὸ ἴδιο το ἐγώ μας, ποὺ ἐνῶ γνωρίζουμε τὴν ἀλήθεια τὴν ἀποφεύγουμε.

Σήμερα ὁ Ἑλληνισμός, πορεύεται γιὰ τὴν ἄκρα ταπείνωσή του. Θὰ δοκιμαστεῖ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε. Ὁ Ἑλληνισμὸς ὅσο καὶ νὰ θέλουν κάποιοι νὰ τὸν ἀφανίσουν δὲν μποροῦν. Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς βρίσκεται μέσ’ τὸν Χριστό, ὁ Χριστὸς βρίσκεται μέσα στὸν Ἑλληνισμό, καὶ ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ.
Ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς ἑνωμένοι, εἶναι τὸ μοναδικὸ αὐθεντικὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τῆς γῆς δὲν ἔχουν καμία ἄλλη ἐπιλογή. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀντάμα μὲ τὸν Ἑλληνισμό, εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα στὴν γῆ. Εἶναι τὸ ἰῶτα καὶ ἡ κεραία τῶν ἀνθρώπων πάνω στὴ γῆ γιὰ ἐπιβίωση.

ΥΓ. Ἃς μὴ μᾶς διαφεύγει ἀκόμη μιὰ σημαντικὴ λεπτομέρεια ἀρκετὰ ὅμως ἐνδεικτικὴ ἀκόμη καὶ σήμερα. Ἡ Κωνσταντινούπολη παγκοσμίως εἶναι γνωστὴ ὡς Ἰσταμπούλ. Οἱ πάντες γνωρίζουν ὅτι προῆλθε ἀπ’ τὸ ( εἰς τὴν Πόλιν), ποὺ εἶναι ἀναμφισβήτητα Ἑλληνικό. Λίγοι ὅμως γνωρίζουν ὅτι καὶ τὸ ὄνομα αὐτὸ Τοῦρκος δὲν τὸ ἔδωσε. Τὸ ἔδωσε ἕνας Ἄραβας, ἀλλὰ καταγωγῆς Ἑλληνικῆς. Ἦταν ὁ γεωγράφος τοῦ 13ου αἱ. Γιακοὺτ Χαμαβί.

ΠΗΓΗ:http://www.hellasforce.com

Φωνή βοώντος εν τη πόλει

Χαμένες ευκαιρίες από αλλεπάλληλα λάθη του καρπαζοεισπράκτορα.Στο τέλος θα μείνουν μόνο τα video της Χρυσής Αυγής να εκθέτονται ως  μουσειακό έκθεμα για τους λάτρεις της ιστορίας ενός λαού που αποφάσισε να αυτομολήσει εις την αλλοδαπή.Το μέλλον της χώρας,η νεολαία της δεν έχει θέση σε αυτό το τόπο,όλοι οι άλλοι έχουν θέση και προοπτική.Δε θα αδειάσει πάντως ο χώρος,γνωρίζει η φύση να αναπληρώνει το κενό,πόσοι συνταξιούχοι θα επιβιώσουν,οι μεγαλύτεροι θα αποδημήσουν εις Κύριον,οι άλλοι θα ψωμολυσσούν μέχρι να ακολουθήσουν τη φυσική πορεία που ακολούθησαν οι προαναχωρούντες.Πάντως θα επιβιώσουν οι μεγαλοαστοί,θα επιβιώσουν και οι μεγιστάνες,θα επιβιώσουν και οι σωτήρες του έθνους,θα επιβιώσουν και οι συνταγές μαγειρικής,ο μουσακάς,το παστίτσιο και χωριάτικη σαλάτα,θα επιβιώσουν οι μνηστήρες παντός νύφης εκ Ουκρανίας,θα επιβιώσουν οι μεγάλοι ευεργέτες του έθνους μέσα από οικοδομήματα και οδούς τις οποίες θα διαβαίνουν και θα απολαμβάνουν τον απογευματινό τους περίπατο ο Helmut με την Emine από το Hamburg,ο Richard με τη Francis από το Yorkshire,ο Mustafa με τον Claus από τη Frankfurt,όλοι αυτοί είναι αποφασισμένοι να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής ως συνταξιούχοι στα ζεστά κλίματα της Μεσογείου.Ο Ελληνισμός συρρικνώνεται εδαφικά αλλά αυτό δεν τους αρκεί,επιθυμούν τον αφανισμό του,και αυτή την ιστορική εποχή βιώνουμε μια τραγωδία άνευ προηγουμένου,με άδηλο το μέλλον αυτού του τόπου.Είμαστε μια γενιά άτυχη,δειλή και ευνουχισμένη,και τέτοιους δε τους θέλει ο Χριστός,με μια οικονομία απόλυτα ελεγχόμενη από το ξένο παράγοντα και πλήρως εξαρτημένοι.Ζούμε σε αναλογία τις ίδιες ακριβώς συνέπειες λίγο πριν τη πτώση της Πόλης,όχι το 1453,αλλά το 1204 και λίγο πριν.Με προσχήματα οι δυτικές δυνάμεις με το σταυρό στον ώμο κάποτε λεηλάτησαν και διαμέλισαν τον Ελληνικό χώρο,κι αυτό για οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους.Τότε το πρόσχημα ήταν η απελευθέρωση των αγίων τόπων,σήμερα η δήθεν Ευρωπαική ενότητα.Τώρα αυτός ο χώρος είναι πλήρως ”φραγκεμένος” ,απομένουν πλέον ελάχιστες στέρεες επάλξεις,όπως η γλώσσα και η ορθοδοξία οι οποίες βάλλονται από παντού μέχρι να εξοικειωθούμε στον αφελληνισμό ως θυσία για το κοινό σπίτι που οικοδομούν,επιτέλους για αυτούς ο Ελληνικός χώρος έπαψε να είναι ελεύθερος.Πλέον τους ίδιους ακριβώς στόχους και συμπτώματα βιώνει η σημερινή Ρωσία,η οποία δέχεται σφοδρή επίθεση στο μαλακό της υπογάστριο.Μια άλλη διαφορετική σύγχρονη σταυροφορία ζούμε,από το ίδιο ”σταυροφορικό” φύραμα εκείνων των πάλαι ποτέ αγρίων της δύσης.

Η βία στην Ουκρανία εντείνεται

Αυτά είναι τα αποτελέσματα των εξωτερικών επεμβάσεων.Ήθελε η Ευρώπη συνεπικουρούμενη από την αδελφή ψυχή-ποιά Ευρώπη δηλαδή- να επεκτείνει την επιρροή της και στα ρουθούνια της Ρωσίας.Αν ήταν μόνο αυτό δε θα είχε αντίρρηση ακόμη και η Ρωσία αν στο μακρόπνοο σχεδιασμό υπήρχε μια φόρμουλα να συμπεριληφθεί και η ίδια η Ρωσία,αλλά παίζονται παιχνίδια σε βάρος της,με γεωπολιτικούς στόχους να απωθηθεί και να συμπιεστεί προς τα ανατολικά.Όμως έτσι που οδηγούν τα πράγματα γρήγορα θα σβήσει στα απέραντα Ουκρανικά λιβάδια και θα ταφεί εν τόπω χλοερώ και το Ευρωπαικό όραμα.Η Ρωσία πάντα αντιμετωπίζεται ως μια δύναμη εκτός Ευρώπης,ένα λάθος κομβικό,η Ρωσία είναι Ευρώπη και πάντα συμμετείχε στα Ευρωπαικά δρώμενα,αλλά και η προσφορά της δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη,ένας Ντοστογιέφσκι,ένας Τολστόι,ένας Μαγιακόφσκι,ένας Τσαικόφσκι,ένας Ραχμάνινοφ κάνουν τη διαφορά και αποτελούν κορυφαία προσφορά στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.